เป็นที่ทราบกันดีว่า อินเดียเป็นดินแดนที่รุ่มรวยไปด้วยภาษา แต่ละรัฐ ก็จะมีภาษาเป็นของตัวเอง เช่น รัฐมหาราษฏระ ก็มีภาษา มารธี, รัฐกรณาฏกะ ภาษา กันนทะ, รัฐโอริสสา ก็มีภาษา โอริยะ แม้แต่ในรัฐเดียวกัน ก็มีภาษาเล็ก ภาษาน้อย ย่อยไปเรื่อย รวมแล้ว กว่า 500 ภาษา ตัวเลขแน่นอนจำไม่ได้แล้ว

ในส่วนภาษาราชการ ก็มีมากมายเหมือนกัน แต่ก่อนก็จะบอกว่า ถ้าอยากรู้ว่า มีภาษาอะไรบ้าง ที่กำหนดเป็นภาษาราชการ ก็ให้พลิกหลังธนบัตรอินเดียดู ด้านขวามือ จะมีแถบบอกราคาของธนบัตร เป็นภาษาต่างๆ รวม 15 ภาษา เรียงจากบนลงล่าง คือ ภาษา อัสสัมมีส, เบงกาลี, คุชราตี, กันนทะ, กัษมีรี, โกนกะนี, มาลายะลัม, มารธี, เนปาลี, โอริยะ, ปัญจาบี, สันสกฤต, ทมิฬ, เตลุคุ และ อุรดู ไม่รวมภาษาฮินดี กับ อังกฤษ ที่ใช้บอกราคาเป็นหลัก

แต่เนื่องด้วยปัจจุบัน รัฐบาลกลางของอินเดีย ได้ประกาศภาษาราชการเพิ่มเติมอีก รวมทั้งสิ้น 22 ภาษา

ปัญหาก็เลยเกิดขึ้นเพราะธนบัตรมีพื้นที่จำกัด ถ้าบอกราคาทั้งหมด 22 ภาษาก็ไม่รู้ว่า จะเอาไปยัดใส่ตรงไหนแล้ว นะขอรับท่าน

(Pune Mirror 24-8-2009)